Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

- Γυναίκα γιατί είσαι σκεπτική;

- Άντρα μου μόλις έκλεισα το τηλέφωνο.

- Ποιος ήταν τέτοια ώρα;

- Ο γιος μας. Βγήκε τέταρτος στην Αγγλία. Τα κατάφερε ο γιος μας. Τα κατάφερε!

  Τόσες θυσίες δεν πήγαν χαμένες τόσα χρόνια.

- Το ξέρω Καλή μου. Τον πήραμε τηλέφωνο το μεσημέρι από τα χωράφια με το

  μεγάλο. Είχαμε αγωνία για το αποτέλεσμα.

- Δεν πιστεύω να του είπες τίποτα που να τον στεναχώρησε;

- Μην νοιάζεσαι καλή μου. Πέρασαν οι στεναχώριες, τα κλάματα και τα ξενύχτια.

- Πώς πήγε η παραγωγή; Έβγαλαν σιτάρι τα γεννήματα;

- Μην σκοτίζεσαι γι’ αυτά γυναίκα. Το σημαντικό είναι ότι ο Μάριος είναι καλά και

  χαμογελάει.  

- Έχεις δίκιο. Να ‘ναι καλά τα παιδιά, η γυναίκα του μεγάλου και τα εγγόνια. Ο Θεός

  δε μας άφησε.

- Θυμάσαι Κυρά μου;

- Είναι δυνατό να ξεχάσω άντρα μου!...

«Η μάνα σκούπισε τα δάκρυα από τα μάτια της. Ίσιαξε το κορμί της και προχώρησε

  μέσα στη μικρή κουζίνα. Εκεί κοντά κάθονταν ο πατέρας, ο μεγάλος γιος και ο

  Μάριος που μόλις είχε επιστρέψει από το νοσοκομείο.

- Μάνα, ο αδερφός με πειράζει. Δε μ΄ αφήνει να σηκωθώ από το κρεβάτι.

            Ο πατέρας κοίταξε κατάματα τη μάνα μου αφήνοντας να του ξεφύγει ένας βαθύς αναστεναγμός.

- Έχει δίκιο ο αδερφός σου. Θα χρειαστούν λίγες μέρες ακόμη μέχρι να γίνει καλά το

  πόδι σου. 

- Μα μάνα αφού δεν έχω πόδι. Πώς θα γίνει καλά; αποκρίθηκε ο μικρός Μάριος.

            Ένα δάκρυ κύλησε από το ρυτιδιασμένο πρόσωπο του πατέρα που προσπάθησε να το σκουπίσει χωρίς να γίνει αντιληπτό από κανέναν.

- Να παιδί μου… προσπάθησε να ψελλίσει κάποιες κουβέντες η μητέρα αλλά δεν τα 

  κατάφερε.

- Μάριε, πήρε το λόγο ο πατέρας, δε θα έχεις πόδι αλλά θα προσπαθήσουμε να σου

  βάλουμε τεχνητό πόδι. Θα πάμε στην Αθήνα και όπου χρειαστεί να βρούμε.

- Μα πατέρα τ’ άλλα παιδιά θα με κοροϊδεύουν. Θα με λένε κουτσό. Ο Μαρίνος ο 

  ανάπηρος θα φωνάζουνε. Και κάτι άλλο. Μπάλα θα μπορώ να παίζω μ’ αυτό το

  τεχνητό που είπες;

            Η μάνα δεν άντεξε με τα τελευταία λόγια του μικρού της γιου. Βγήκε έξω από την κουζίνα και κατευθύνθηκε στο μικρό φτωχικό παιδικό. Τα μάτια της άρχισαν να τρέχουν ασταμάτητα. Οι σκέψεις η μία πίσω από την άλλη. Ώσπου σταμάτησε εκεί όπου είδε τον άντρα της γεμάτο στα αίματα και τον μικρό της γιο στην αγκαλιά του.

- Τι έγινε Θανάση; Τι έπαθε το παιδί; Γιατί έχει αίματα ο Μάριος;

            Μες στη σαστιμάρα της δεν πρόσεξε το πόδι που έλειπε.

- Γρήγορα γυναίκα μια κουβέρτα να σκεπάσουμε το παιδί. Γρήγορα το παιδί, 

  ακούστηκε σπαρακτική η φωνή του άντρα της.

            Η γυναίκα έφερε την κουβέρτα, μπήκε στο κόκκινο αμάξι μαζί με τον άντρα της και τον τραυματισμένο γιο της και απομακρύνθηκαν γρήγορα από το δίπατο φτωχικό σπίτι.

            Αρχικά πήγαν στον αγροτικό γιατρό. Στη συνέχεια στο νοσοκομείο της επαρχιακής πόλης και έπειτα σε νοσοκομεία της μεγάλης πόλης. Έμειναν αρκετές μέρες, ώσπου να κλείσει η πληγή του Μάριου, στο αριστερό του πόδι.

Η μάνα δεν έφυγε λεπτό από το προσκεφάλι του παιδιού της. Ο πατέρας πηγαινοερχόταν σε καθημερινή βάση. Ο μεγάλος αδερφός έμενε σε συγγενικό σπίτι.

Τις σκέψεις της μάνας και τα αναφιλητά της διέκοψε το τρυφερό άγγιγμα του πατέρα.

- Τα παιδιά παίζουν μέσα. Μην στεναχωριέσαι καλή μου. Θα τα καταφέρουμε. Δεν

  ξέρω πώς. Αλλά εμπιστέψου με. Ο Θεός δε θα μας αφήσει.

            Τα τελευταία λόγια συνέφεραν τη μάνα. Σηκώθηκε όρθια. Σκούπισε τα μάτια της. Ανταπόδωσε το χάδι στον άντρα της και γύρισε μέσα. Είχε πολλά να κάνει από δω και πέρα...»

Στους γονείς μου και στον αδερφό μου,

Χρήστος Αθ. Φυλαχτός.

Υ.Γ. Ας με συγχωρήσουν οι γονείς και ο αδερφός μου. Από τις 31 Ιουλίου 1978 το κουβαλάω. Δεν μπορούσα να το έχω άλλο μέσα μου. Έπρεπε να το μοιραστώ με κάποιους για να δουν τον αγώνα, την προσπάθεια, τις αγωνίες και τις θυσίες σας.