Ανάσταση στο χωριό (1ο Μέρος)

           Τα  δύο  αδέρφια  είχαν  ξεκινήσει  από  το  σπίτι  για  την  εκκλησία  του  χωριού  τους.

Κάθε  χρόνο  πήγαιναν  μαζί.  Είχε  καθιερωθεί . Όμως  τα  πράγματα  δεν  ήταν  όπως  τις  προηγούμενες χρονιές. Ο  μικρότερος αδερφός πλησίασε  πιο  πολύ  προς  το  Θεό. Αυτό  προξένησε  περιέργεια  στο  μεγαλύτερο  ο  οποίος  προτιμούσε  ν΄ ακούει  παρά  να  μιλάει  την  ώρα της  πορείας τους  προς την  εκκλησία.

-Όπως  ένιωσες  όλες αυτές τις ημέρες της  Μεγάλης  Εβδομάδας τα συναισθήματα   διαδέχονται το ένα  το  άλλο,  ώσπου να  φτάσουμε  στο  Πάσχα.  Από την  αγωνία,   

τον  πόνο  και  τη  θλίψη των Παθών και της  Σταύρωσης, περνάμε στην  αγαλλίαση

και την ελπίδα που  φέρνει η  Ανάσταση.

            Τα  ένιωσα  όλα  αυτά,  σκέφτηκε  ο  Χριστόφορος,   αλλά  δεν  τα εξωτερίκευσε  για  να  μη  διακόψει  το  μονόλογο  του  αδερφού  του.

-Οι  πιο  πολλοί  άνθρωποι  δεν  ξέρουν  για  ποιο  λόγο  γιορτάζουμε  το  Πάσχα  

  Χριστόφορε.

- Μαρίνε  μπορείς  να  μου  θυμίσεις με  λίγα  λόγια  όλα τα  γεγονότα  της  Μεγάλης   

   Εβδομάδας.

- Βεβαίως και  θα  σου  τα  θυμίσω. Έτσι  θα μπορέσω  κι  εγώ  να  προετοιμαστώ για  

   τη  στιγμή  της Ανάστασης.  Μια  Ανάσταση  που  θα  είναι  διαφορετική.

- Τι  διαφορετική; Το ίδιο   δε  γίνεται  κάθε  χρόνο;

- Χα, χα …γέλασε ο  Μαρίνος. Δεν  είναι  το  ίδιο Χριστόφορε.  Ξέρεις ότι  την   

   Ανάσταση  τη  γιορτάζουμε  κάθε  Κυριακή  και  σε κάθε  Θεία  Λειτουργία; Μόνο 

   τη  Μεγάλη  Παρασκευή, όταν ο  Χριστός βρίσκεται  στον  Άδη,  η εκκλησία  δεν   

   τελεί  τη  Θεία  Λειτουργία.

             Πάει  αυτός  σάλεψε,  σκέφτηκε  ο  μεγάλος  αδερφός.  Το  πολύ  διάβασμα  και  η  συχνή  επαφή  με  τη  εκκλησία  τον  έκαναν να παραλοϊσει*.  Είναι  και εκείνος  ο  Σεβάσμιος  γέροντας,  ο  Πνευματικός λέει  ο  Μαρίνος, που  τον  έχουν  απομακρύνει εντελώς  από  κοντά  μας.

- Η  Ορθόδοξη  εκκλησία έχει  για  πιο μεγάλη  γιορτή  την  Ανάσταση γιατί  εκείνη   

  τη  μέρα  ο  Χριστός  εκμηδένισε  τη  δύναμη  του  θανάτου.

- Εγκυκλοπαιδικά  και  ενδιαφέροντα   όλα  αυτά,  αλλά για  πες  μου  γιατί  θα  είναι 

  διαφορετική  φέτος  για  σένα  η  Ανάσταση;   

            Πάλι  ένα  χαμόγελο τρεμόπαιξε  στο  πρόσωπο του Μαρίνου.

- Κάνε  υπομονή. Μη  βιάζεσαι. Έχουμε ακόμη  αρκετό  δρόμο  μέχρι  την  εκκλησία.  

Θα  τα  πούμε  με  τη  σειρά.
Ο  Χριστόφορος  τον  είδε  τώρα  κουμπωμένο. Όντως κάτι είχε  αλλάξει  επάνω  του. Αυτή  η  υπομονή  και  η  ηρεμία του  προσώπου  του  ήταν κάτι  μαγικό.

- Είναι  η  πρώτη  φορά  στα  είκοσι  εφτά  μου  χρόνια  που  νηστεύω  όλες  τις μέρες  

  της Σαρακοστής. Πενήντα ολόκληρες  ημέρες. Αν  προσθέσεις  και τον  πνευματικό 

  αγώνα  που  προσπάθησα  να  καταβάλλω  τότε ίσως  καταλάβεις.  Αν μπορέσεις…

          Το  τελευταίο  το  είπε  με  πικρία για να  καταλάβει  ο  Χριστόφορος ένα  μικρό  κομμάτι  από  το  Γολγοθά  του προσωπικού  του σταυρού.

         Η  φύση  γύρω  τους  ήταν  σιωπηλή.  Μόνο  ένα  μικρό  αεράκι  τους  χάιδευε  τα  πρόσωπα  και  οι  μακρινές  ψαλμωδίες του  ιερέα δονούσαν ευχάριστα  τα  νεανικά  τους  αυτιά.

- Αν  θυμάσαι,  συνέχισε  ο  Μαρίνος,  πέρυσι  ήμουν  οξύθυμος  και  βίαιος.  Με το 

  παραμικρό  αντιδρούσα. Δεν  μπορούσα  να  δεχτώ  διαφορετική  άποψη. Από τότε   

  όμως  που  γνώρισα  το  νεαρό  και  με  οδήγησε στο  Χριστό,  όλα  άλλαξαν.

Η επαφή  μου  με  το  Χριστό  μ΄ έκαναν  διαφορετικό  άνθρωπο.

- Για στάσου. Εδώ  έχω  ένσταση.  Και  εγώ  είμαι  Χριστιανός Ορθόδοξος. Αλλά όχι 

   και  έτσι. Νέο παιδί να  ασχολείσαι  μόνο  μ΄ αυτά!

- Κι  όμως  αδερφέ  μου.  Ο  Θεός  μας  θέλει πολύ περισσότερα  από  εμάς.  Εγώ

   είμαι  ακόμη  στην  αρχή.  Ελπίζω  μια  μέρα να  αφιερωθώ σώματι  και  ψυχή  στον 

   Κύριο. 

- Μα τι  είναι  αυτά που  λες,  ύψωσε  τη  φωνή  του  ο  Χριστόφορος.  Από τα  είκοσι

   εφτά  σου  ν΄ αφιερωθείς;

- Χριστόφορε, Χριστόφορε. Μπορεί  και  αύριο  ακόμη  να  είναι  αργά.  Εμείς 

   πρέπει  να  ακούμε  και να  σεβόμαστε  τα  βιβλία  της Ιεράς  Παράδοσης. Και    

   προπάντων  να  τηρούμε  πέντε πράγματα: αγάπη, μετάνοια, πίστη, συγχώρεση,  

   εξομολόγηση. 

            Ωραία  τα  λέει  σκέφτηκε  ο  μεγάλος αδερφός,  ενώ  ένας  ξαφνικός  φόβος τον έπιασε.

- Δεν  πιστεύω  να  γίνεις  καλόγερος; τον  ρώτησε  δειλά.

Πάλι  χαμογέλασε  ο  Μαρίνος.

- Δεν  μπορούν  όλοι  οι  άνθρωποι  να ακολουθήσουν  τα  δρόμο  του  μοναχού ή   

   του  ιερέα.  Όμως  αν είναι  το  θέλημα  του,  ας  γίνει.

            Την  γλυκύτητα  που  αναδυόταν  από τα  χείλη  του  την  ένοιωσε  ο  Χριστόφορος.

- Ωραία  είναι αυτά  που  λες  Μαρίνε.  Για  συνέχισε. 

- Δεν  τα  λέω  εγώ  αλλά  είναι  λόγια του  Χριστού. Προτού  φτάσουμε  στην 

   Κυριακή  των  Βαΐων  έχει  προηγηθεί  η  ανάσταση  του  Λαζάρου και  πολλά 

   άλλα  θαύματα  του  Κυρίου.

- Για τα  θαύματα  ξέρω.  Θέλω  να μου  πεις  για  την  ανάσταση  του  Λαζάρου, την  

  Κυριακή  των  Βαΐων και τη Μεγάλη  Εβδομάδα.

- Όπως  θες.  Καλό  είναι  να  μελετήσεις  μόνος  σου την Παλαιά  και την Καινή 

  Διαθήκη.

- Καλά, καλά. Θα  το  κάνω  κάποια  στιγμή. Για συνέχισε.

            Ο  Μαρίνος  άρχισε  να  εξιστορεί  ότι  ήξερε  για  το Λάζαρο:

« Ο  Λάζαρος   ήταν  φίλος  του  Ιησού.  Κάποια  μέρα  και  ενώ  ο  Ιησούς βρισκόταν στην  Περαία  του     μήνυσαν οι  αδερφές του  Λαζάρου  να  πάει   στο φίλο  του  γιατί  ήταν  άρρωστος  βαριά.  Ο  Χριστός  όμως  άργησε. Όταν  έφτασε  βρήκε  το  Λάζαρο  νεκρό.  Οι  αδερφές  του, Μάρθα  και  Μαγδαληνή,  διαμαρτυρήθηκαν στον  Κύριο  γιατί  άργησε.  Όμως  αυτός, μπήκε  στο  τάφο  του  Λαζάρου  και τον  ανέστησε.»

- Από  εκεί  μας  έμεινε  το  « Λάζαρε  δεύρω  έξω»;

- Από  κει.  Με το  θαύμα  του  Λαζάρου  δοξάστηκε  ο υιός  του Θεού. Μετά  το  θαύμα  αυτό ακολούθησαν και  άλλα  θαύματα  ώσπου φτάνουμε  στην Κυριακή  των  Βαΐων.  Ονομάστηκε έτσι  γιατί  υποδέχτηκαν  οι  Ιουδαίοι  τον  Υιό του Θεού  με  Βάγια  και  «Ωσαννά», μια  εβδομάδα  πριν  τον  σταυρώσουν.

Αχ  αυτοί  οι  άνθρωποι.

            Μια  στεναχώρια  άρχισε  να  διακατέχει  τα  δύο  αδέρφια όσο πλησίαζαν  στην  εκκλησία.

-Ο Χριστός  όμως  μας  συγχώρεσε  ενώ  μπορούσε  να  γλιτώσει από την ατίμωση   

  και  τη  σταύρωση, συμπλήρωσε   ο  Χριστόφορος.

-Ακριβώς.  Ας   δούμε  συνοπτικά   τη μεγαλοβδόμαδα  προτού   φτάσουμε  στη  σταύρωση:

 «Τη  Μεγάλη  Δεύτερα  ο  Ιησούς  πηγαίνει  στο  ναό. Οι  Αρχιερείς  προσπάθησαν  να  τον  εκμηδενίσουν στα  μάτια του  λαού  αλλά  δεν  τα  κατάφεραν. 

            Τη  Μεγάλη  Τρίτη ο  Κύριος πάει  πάλι  στο ναό όπου  ακολουθεί  συζήτηση με τους Αρχιερείς και τους Φαρισαίους και  εκεί  ακούγεται  το  περίφημο: « Τα  του Καίσαρα τα  Καίσαρι  και  του  τα  Κυρίω  τα  Κυρίου». Μετά  την  κουβέντα  τους  ο  Χριστός  με τους  μαθητές του αποσύρεται στο  Όρος  των Ελαιών για να  προσευχηθούν.

            Τη  Μεγάλη  Τετάρτη ο  Χριστός την πέρασε  με τους μαθητές  του τραβηγμένος  στη  μοναξιά, διδάσκοντας τους  αποστόλους  του και ετοιμάζοντας  το  πνεύμα  του  να  αντικρίσει  το  μαρτύριο  και  το  θάνατο.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΘ. ΦΥΛΑΧΤΟΣ 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ