ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ Η ΣΦΥΡΙΧΤΡΑ

«Πριν κάμποσα χρόνια οι συγκοινωνίες στα Ζερβοχώρια δεν ήταν όπως είναι σήμερα. Δεν υπήρχαν αυτοκίνητα και λεωφορεία. Οι μετακινήσεις των ανθρώπων γίνονταν με τα γαϊδούρια – στην καλύτερη περίπτωση – ή με τα πόδια.

Δρόμοι δεν υπήρχαν ασφαλτοστρωμένοι. Μόνο κάποιοι χωματόδρομοι και πολλά μονοπάτια.

Για να πας στον Πολύγυρο ή στην Αρναία χρειαζόσουν πολλές ώρες περπάτημα. Γι’ αυτό κάθε φορά που κάποιος ήταν να πάει στη Μεγάλη Πόλη ή στα παραπάνω μέρη ενημερώνονταν όλο το χωριό με αποτέλεσμα οι συγχωριανοί να δίνουν παραγγελίες.

Όμως αυτοί που πήγαιναν στην πόλη για να αποφύγουν τα μπατάκια (αυτοί που δεν πλήρωναν) έλεγαν συγκαταβατικά ναι σε τυχόν παραγγελίες αλλά στην επιστροφή προφασίζονταν ότι είτε ξέχασαν τις παραγγελίες τους είτε δε βρήκαν αυτά που ζητούσαν.

Μια μέρα λοιπόν ο μπαρμπα-Χρήστος ετοιμαζόταν να πάει στον Πολύγρο. Το μαθαν λοιπόν κάποιοι χωριανοί απ΄ την απάνω γειτονιά «τα Βαρβαριωτ’θκα» και έτρεξαν να τον προφτάσουν τον μπάρμπα.

Ο πρώτος που τον βρήκε του λέει: «Θέλω να μου αγοράσεις μια γκαζόλαμπα» και φεύγει.

Ο δεύτερος λέει στον μπάρμπα: «Θέλω να πας στον τσαγκάρη κι να αγοράσεις ένα ζευγάρι γρουν’πάπτσα».

Ο τρίτος λέει στον μπάρμπα: «Θέλω να μ’ αγοράσεις μια πιρουστιά».

            Ο μπάρμπας κούνησε καταφατικά το κεφάλι και ετοιμάστηκε να ανέβει στο γαϊδούρι του.

            Την ώρα που ο μπάρμπας ετοιμαζόταν να φύγει έρχεται κοντά του ένα παιδάκι, ο Κωστάκης, του δίνει δυο (2) δραχμές – είχαν αξία εκείνη την εποχή – και του λέει: «Μπαρμπα – Χρήστο μπορείς να μου αγοράσεις μια σφυρίχτρα απ’ το μπακάλικο της πόλης;»

            Ο μπάρμπας χαμογέλασε, έτριψε τα μουστάκια του και του απάντησε με νόημα: «Έννοια σου γιε μου. Εσύ θα είσαι ο μόνος που θα σφυρίξει. Οι άλλοι θα περιμένουν πολύ.»

  

Επεξηγήσεις

Ζερβοχώρια: ομάδα εφτά χωριών στην κεντρική Χαλκιδική, ανάμεσα στον Πολύγυρο και στην Αρναία. Είναι χτισμένα στους πρόποδες του Χολομώντα και κάποια στην πεδιάδα του.

Γκαζόλαμπα: Λάμπα πετρελαίου.

Γρουν’πάπτσα: Παπούτσια που κατασκευάζονταν από δέρμα γουρουνιού.

Βαρβαριωτ’θκα: Γειτονιά στην Παλαιόχωρα όπου μένει η οικογένεια Βαρβαριώτου.

Πιρουστιά: Εργαλείο για ψήσιμο.

Transportation in Zervohoria today has nothing to do with the way it used to be many years ago.  There were no cars or buses back then. People would travel on donkeys – in the best case – or on foot. There were no asphalt paved roads; just a few dirt roads and numerous paths.

One had to walk for hours to get to the villages of Polygyros or Arnaia. For this reason, every time someone was to go to the aforementioned villages or to the“big town”, the whole village was informed and the other villagers would be sure to make their orders.

Those who were to travel to the town wanted to avoid people known for not paying, so they would give an affirmative answer to the villagers' requests but, upon arrival, they would pretend that they had forgotten the orders or that they hadn't been able to find what was requested.

One day old Christos was to go to Polygyros. The news got to the ears of some villagers form the upper neighborhood, the Varvariotika, who harried to get to him before he left.

The first villager said “I'd like you to buy a petrol lamp for me”.

The second one said “I want you to go to the shoe maker and buy me a pair of pig-skin shoes”.

The third one said “I want you to buy me a …..”

Old Christos nodded in agreement and was about to set off when Kostakis, a little boy, came to him and gave him two drachmas – which were of great value at that time-  and said: “Old man, could you please get me a whistle from the grocer?”

The old man smiled, stroke his mustache and answered: “I'm telling you son, you will be the only one blowing the whistle; the other three will have to wait for a long long time.”