Σήμερα
θα γράψω μια ιστορία που έχει σχέση με την Αγία
Μαρίνα. Σ΄ ένα κοντινό χωριό, στη Ρεντίνα
Θεσσαλονίκης, γιορτάζουν σ’ ένα μικρό
πέτρινο εκκλησάκι την Αγία. Λόγω του αδερφού μου κάθε χρόνο, από τότε που
θυμάμαι πηγαίνουμε στο πανηγύρι – συνήθως την παραμονή. Τα θαύματα της πολλά,
όπως και οι πιστοί που συρρέουν κάθε χρόνο.
Μία
από τις χρονιές που πηγαίναμε, ήμουν πολύ μικρός, με πλησίασε μια γερόντισσα –
αχνά θυμάμαι τη μορφή της – και μου είπε μια ιστορία, μύθο, θρύλο, όπως θέλετε
πέστε το. Την ιστορία αυτή θα προσπαθήσω να
σας διηγηθώ.
Πριν
πολλά πολλά χρόνια την ημέρα της γιορτής κατά το μεσημέρι ερχόταν ένα ελάφι, το
οποίο το έσφαζαν, το μαγείρευαν και στη συνέχεια το μοίραζαν στους πιστούς.
Αυτό γινόταν για πολλά χρόνια. Μια χρονιά όμως το ελάφι καθυστέρησε. Μόλις
έφτασε τους είπε:
-
Αφήστε με να ξεκουραστώ, να πιω λίγο νερό και να ξαποστάσω. Μετά με σφάζετε.
Οι Οικονομάδες της εκκλησίας του
απάντησαν με μια φωνή:
-
Αποκλείεται. Ήδη ο κόσμος περιμένει να σε φάει. Αν καθυστερήσουμε θα φύγει!
Το ελάφι κούνησε συγκαταβατικά το
κεφάλι του και σφαγιάστηκε. Από τότε δεν ξαναφάνηκε. Ακόμη κάποιοι το
περιμένουν…
Ιστορίες
από την περιοχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου