Ο παπάς και τα άχυρα

Τον παρακάτω μύθο τον βρήκα συνοπτικά σε τρεις γραμμές στο βιβλίο: «Χρονικά της Χαλκιδικής», τεύχος 8, σελ. 191. Άφησα τη φαντασία μου ελεύθερη και έγραψα την ιστορία που ακολουθεί.

Ο παπάς και τα άχυρα

Πριν από πολλά χρόνια ζούσε ένας παπάς σε ένα χωριό του Χολομώντα. Οι παπάδες εκείνα τα χρόνια δεν είχαν παράδες. Η φαμίλια του ήταν μεγάλη. Εκτός όμως από την οικογένειά του είχε ακόμη δυο γαϊδούρια και ένα άλογο που του χρησίμευαν στις αγροτικές δουλειές.

Έπρεπε να θρέψει την οικογένεια αλλά και τα ζώα του. Όσα έπαιρνε από την εκκλησία του έφταναν ίσα-ίσα για το σπίτι. Έπρεπε όμως να ταΐσει και τα ζώα του. Το σκέφτηκε από δω, το παίδεψε από κει, μα δεν μπορούσε να βρει λύση. Έπρεπε να κλέψει τροφή για τα ζωντανά του.

Έτσι μια αφέγγαρη νυχτιά κίνησε από την εκκλησία, μόλις τελείωσε ο εσπερινός, για έναν αχυρώνα που είχε πολύ άχυρο. Ο συγκεκριμένος χωριανός είχε πολλά άχυρα γιατί είχε πολλά ζώα και κάπου-κάπου άναβε και κανένα καμίνι για να φτιάξει κάρβουνα.

Μπήκε στον αχυρώνα, πήρε ένα μεγάλο δεμάτι με άχυρα και έφυγε τρέχοντας. Πάνω στη βιασύνη του όμως δεν έδεσε καλά τα άχυρα που έκλεψε, με αποτέλεσμα σ’ όλη τη διαδρομή να χύνονται εδώ και εκεί.

Το πρωί όταν πήγε ο νοικοκύρης να πάρει άχυρα για να ταΐσει τα ζώα του, είδε τα σκόρπια άχυρα έξω από τον αχυρώνα. Τα ακολούθησε και έφτασε στο σπίτι του παπά.

Άρπαξε με λόγια κατευθείαν τον παπά. Όμως ο παπάς δεν έχασε την ψυχραιμία και του απάντησε:

«- Χριστιανέ μου Μήτσο δεν φτάνει που ο Γαλαξίας είχε κέφια χτες βράδυ και σκόρπισε τα άστρα εδώ και κει. Ήρθες συ δω και μου ζητάς και το λόγο. Αϊ στην ευχή της Παναγίας και άσε μένα να κάνω καμιά προσευχή μην πέσει και καμιά μπάλα στα κεφάλια μας.»

Υ.Γ. Επίσης πρέπει να τονίσω  ότι έχω γράψει και παλαιότερα ένα διήγημα με τον τίτλο: «Του παπά τ’ αλώνι». Του παπά τ΄αλώνι ήταν ένα παιχνίδι που το έπαιζαν οι ερωτευμένοι στα νυχτέρια, το μήνα Σεπτέμβριο, μόλις τελείωναν τις αγροτικές δουλειές.