Ο τυχερός και ο άτυχος

  Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δυο φίλοι που ζούσαν σε μια χώρα μακρινή. Ο ένας ήταν πολύ τυχερός, ενώ ο άλλος άτυχος. Ζούσαν ευτυχισμένοι. Ο ένας με την τύχη του και ο άλλος με την ατυχία του.

            Μια μέρα ο βασιλιάς έβγαλε μια διαταγή που έλεγε ότι όποιος του φέρει το ωραιότερο και πολυτιμότερο δώρο θα τον γέμιζε με χρυσό και ασήμι.

            Μόλις το άκουσαν οι δυο φίλοι αποφάσισαν και αυτοί να δοκιμάσουν την τύχη τους. Σκέφτηκαν αρκετά ώσπου κατέληξαν στο δώρο που θα πήγαινε ο καθένας στο βασιλιά.

            Αρχικά θα δοκίμαζε ο τυχερός. Πήγε στο χωράφι και μάζεψε σκόρδα, τα οποία τα έβαλε μέσα σ’ ένα σακί. Αφού γέμισε το σακί πήρε το δρόμο προς το παλάτι. Φτάνοντας στο παλάτι οι αυλικοί τον κάθισαν στη σάλα του παλατιού όπου θα τον δέχονταν ο βασιλιάς.

Μετά από κάμποση ώρα ο βασιλιάς τον δέχτηκε. Αμέσως άρχισε να εξηγεί στο βασιλιά για τις ευεργετικές ιδιότητες του σκόρδου.

Ο βασιλιάς τον άκουγε προσεκτικά. Κάποια στιγμή τελείωσε ο τυχερός φίλος και τον ρώτησε ο μεγαλειότατος ποιο φαγητό θα ήταν καλό να το δοκιμάσει με σκόρδο.

Του πρότεινε το «ϊμάμ μπαϊλντί». Αμέσως πρόσταξε στους βασιλικούς μάγειρες να ετοιμάσουν «ιμάμ μπαϊλντί» με σκόρδο. Αφού πέρασε αρκετή ώρα ένας από τους βασιλικούς μάγειρες του έφερε το «ιμάμ με σκόρδο». Μόλις το δοκίμασε ο βασιλιάς ξετρελάθηκε.

Για να ευχαριστήσει τον τυχερό φίλο διέταξε τους ανθρώπους του παλατιού να του γεμίσουν ένα σακί με χρυσά νομίσματα.

            Την επόμενη μέρα και αφού έμαθε τα νέα από τον τυχερό φίλο του κίνησε για το παλάτι και ο άτυχος φίλος παίρνοντας ως δώρο ένα σακί με κρεμμύδια.

Φτάνοντας στο παλάτι τον υποδέχτηκε ο βασιλιάς μ’ ένα πλατύ χαμόγελο, ρωτώντας τον ταυτόχρονα και τι είχε μέσα στο τσουβάλι που κουβαλούσε.

            Ο άτυχος φίλος άνοιξε το τσουβάλι και έβγαλε μπροστά του κάμποσα ξερά κρεμμύδια, εξηγώντας ταυτόχρονα τις απεριόριστες ευεργετικές και θεραπευτικές ιδιότητες τους.

            Ο βασιλιάς τον ρώτησε ένα φαγητό το οποίο πίστευε ότι θα ήταν νόστιμο με κρεμμύδια. Ο άτυχος φίλος του πρότεινε «στιφάδο με λαγό». Ευθύς ο πολυχρονεμένος έδωσε διαταγή στον πρώτο βασιλικό μάγειρα να του ετοιμάσει το φαγητό που του πρότεινε ο φιλοξενούμενος του.

Μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό ο άτυχος φίλος συζητούσε με το βασιλιά για το πώς καλλιεργείται το κρεμμύδι, πότε και το πόσο σημαντικό ήταν για τους φτωχούς.

Μετά από αρκετή ώρα οι υπηρέτες της κουζίνας του παλατιού έφεραν στο βασιλιά το φαγητό που είχε ζητήσει. Μόλις το δοκίμασε άρχισε να φωνάζει, λέγοντας τον:

- Υπέροχο. Υπέροχο. Είχες δίκιο. Πράγματι το δώρο που μου έφερες ήταν το

   καλύτερο που μου έφεραν μέχρι τώρα. Για το λόγο αυτό θα σου δωρίσω κάτι 

   μοναδικό, σπάνιο και ξεχωριστό.

            Ο άτυχος φίλος χάρηκε, πιστεύοντας ότι θα του έδινε χρυσάφι και ασήμι.

- Χθες ένας άλλος χωρικός μου έφερε δώρο ένα τσουβάλι με σκόρδα. Αυτό νομίζω

  ότι είναι το καλύτερο δώρο για το καλό που μου έκανες. 

            Ο άτυχος φίλος έμεινε άφωνος. Πήρε το σακί με τα σκόρδα και κίνησε για το σπίτι του…

                                                                                    Χρήστος Αθ. Φυλαχτός