Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑΣ

Η

 Φυλλίδα, η θυγατέρα του βασιλιά της Θράκης, αγάπησε ένα όμορφο βασιλόπουλο από τη μακρινή Αθήνα, το Δημοφώντα. Ο Δημοφώντας ήταν γιος του Θησέα και της Φαίδρας.

            Οι δυο νέοι αγαπήθηκαν πολύ και χαίρονταν την αγάπη τους στα όμορφα δάση της Θράκης.

            Ο καιρός όμως περνούσε γρήγορα, ειδικά αν είσαι ερωτευμένος δεν τον αντιλαμβάνεσαι, ώσπου ήρθε ο καιρός το βασιλόπουλο να γυρίσει στην πατρίδα του. Φεύγοντας ορκίστηκε στην καλή του πώς θα επιστρέψει σύντομα για να ζήσουν μαζί την παντοτινή αγάπη τους.

            Η βασιλοπούλα έμεινε μόνη στο τεράστιο παλάτι που τους έχτισε ο πατέρας τους και περίμενε να επιστρέψει ο καλός της από τη μακρινή πατρίδα του.

            Ο καιρός περνούσε και το βασιλόπουλο δεν επέστρεφε.

            Η βασιλοπούλα άρχισε να βάνει στο νου της άσχημους λογισμούς. Αυτό που κυριαρχούσε στη σκέψη της ήταν: «Με ξέχασε… Δε θα ξαναγυρίσει…».

Μια μέρα στεναχωρήθηκε τόσο πολύ που στην απόγνωση της έτρεξε μέσα στο δάσος που ήταν το καταφύγιο τους και πιάστηκε στα κλαδιά ενός δέντρου για να κρεμαστεί. Οι Θεοί βλέποντας την ομορφιά  και τα νιάτα της τη λυπήθηκαν. Δεν άφησαν την ψυχή της να φύγει, μεταμορφώνοντας το δέντρο σε ένα διαφορετικό δέντρο με φωνή και ψυχή.

            Οι γονείς της την έκλαψαν για αρκετό καιρό, όμως παρηγορούνταν που ζούσε μέσα στο δάσος και τους άκουγε έστω και ξερό, χωρίς καρπούς και άνθη.

            Ο καιρός περνούσε ώσπου κάποιο φθινόπωρο έφτασε το βασιλόπουλο κουρασμένο από το μακρινό ταξίδι. Μόλις έφτασε αναζήτησε την αγαπημένη του, όμως οι γονείς της τον ενημέρωσαν για τη θλιβερή κατάληξή της. Ευθύς το παλικάρι την έψαξε μέσα στο καταπράσινο δάσος.  Μετά από ψάξιμο λίγης ώρας αντίκρισε το ψηλό, ξερό δέντρο. Άνοιξε τα χέρια του και αγκάλιασε το δέντρο. Ζεστά δάκρυα τρέξανε από τα μάτια του, τα οποία κύλησαν στη φλούδα του δέντρου.

Μεμιάς το δέντρο άνθισε και ένα ρόδινο χρώμα πήραν τα άνθη του. Αργότερα τα λουλούδια γίνανε καρποί. Όμως η ψυχή τους είχαν μια πίκρα για να θυμίζουν την πικραμένη αγάπη που δεν έζησαν οι δυο νέοι.

Κάπως έτσι οι Θρακιώτες έδωσαν εξήγηση για το πώς προήλθε η αμυγδαλιά. Θα συμπληρώσω εδώ κάτι: Νομίζω ότι οι αμυγδαλιές κάποιες φορές βιάζονται να ανθίσουν γιατί νομίζουν – νοιώθοντας τις ζεστές μέρες του Φλεβάρη – ότι ήρθε ο καλός τους.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΡΑΚΗ