Το παιδί και οι καλότ’χιες

Πριν πολλά πολλά χρόνια στις πλαγιές του Χολομώντα ήταν χτισμένο ένα μικρό χωριό. Σε μια από τις γειτονιές αυτού του χωριού, σε μια πλατεία, υπήρχε ένα βαθύ πηγάδι.

            Την ημέρα μετά το σχολείο πήγαιναν τα παιδιά του χωριού και έπαιζαν δίπλα στο πηγάδι τα παιχνίδια τους.

Οι νέες και οι μεγαλύτερες γυναίκες με τις στάμνες τους έπαιρναν νερό από εκείνο το μέρος για να προφτάσουν τις καθημερινές ανάγκες τους. Όταν ήθελαν πόσιμο νερό πήγαιναν στην ανατολική είσοδο του χωριού, στην τοποθεσία «Παλιοπήγαδο»¹, όπου εκεί υπήρχε άφθονο πόσιμο νερό.

            Το πηγάδι της Κάτω γειτονιάς ήταν στοιχειωμένο. Το βράδυ έβγαιναν μέσα από το πηγάδι γυναίκες με κουρελιασμένα ρούχα και χόρευαν γύρω του χωρίς να αφήνουν κανέναν να πλησιάσει την περιοχή.

Οι χωριανοί και οι χωριανές τις ονόμασαν «Καλότ’χιες» γιατί πίστευαν πώς οι περίεργες αυτές νεράιδες ήταν τύχη για το χωριό. Όμως πέρα από την τύχη που θεωρούσαν πώς ήταν για το χωριό τους ήταν και προβληματισμένοι επειδή δεν μπορούσαν να πλησιάσουν την Κάτω γειτονιά το βράδυ.

Οι μέρες και οι μήνες περνούσαν χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν με τις Καλότ’χιες.

Από τη μία η τύχη και από την άλλη ο φόβος και η απαγόρευση της κυκλοφορίας το βράδυ, στην Κάτω Γειτονιά.

Σκέφτηκαν από δω, σκέφτηκαν από κει ώσπου αποφάσισαν να συμβουλευτούν το γεροντότερο μπάρμπα του χωριού για να τους πει τι πρέπει να κάνουν.

Έτσι λοιπόν ένα χειμωνιάτικο βράδυ τους μάζεψε στο καφενείο του Χλιάρα που ήταν σημείο συνάντησης όλου του χωριού.

Αφού άκουσε προσεκτικά τους προβληματισμούς, τις σκέψεις και τις φοβίες τους τούς πρότεινε να σφραγίσουν το πηγάδι.

Μόλις άκουσαν την ορμήνια του μπάρμπα προέκυψε αμέσως ένα διπλό πρόβλημα.

Ποιος θα σκεπάσει το πηγάδι και πώς θα εξυπηρετούνταν οι γυναίκες της κάτω γειτονιάς.

Ο μπάρμπας όμως είχε προβλέψει τις αντιδράσεις των συγχωριανών του και αμέσως τους έδωσε τις απαντήσεις – λύσεις.

Οι γυναίκες της Κάτω Γειτονιάς θα έπαιρναν νερό από το «Σιποτό»¹ και το πηγάδι θα το σκέπαζαν με δυο τεράστιες πέτρες οι νεότεροι, που θα τις μετέφεραν από τον «Άγκανο»¹.

Από τότε δεν ξανακούστηκε τίποτα για τις Καλότ’χιες. Όμως αν τύχει και περάσεις κάποιο βράδυ, κοντά από το πηγάδι, όταν έχει ξαστεριά, θα ακούσεις φωνές και τραγούδια να ακούγονται από έναν κόσμο μακρινό μα συνάμα κοντινό.

                                                                        Προφορικός θρύλος της Παλαιόχωρας

                                                            Διασκευή – Συγγραφή Φυλαχτός Αθ. Χρήστος  

1.      Περιοχές του χωριού Παλαιόχωρας Χαλκιδικής