Μια μέρα σε μια πόλη της Αμερικής που είχε μεγάλη φτώχεια, βγήκε στο ιερό βήμα της εκκλησίας και μιλούσε στο κήρυγμα του ο ιερέας για το καθήκον που έχει ο κάθε πιστός να βοηθάει το συνάνθρωπό του που έχει ανάγκη. Τα λόγια του ήταν ωραία και συγκινητικά, κι έτσι πολλοί χριστιανοί, μετά το τέλος της Θείας λειτουργίας πήγανε να του δώσουνε ότι μπορούσε ο καθένας.
Όμως
η έκπληξη του παπά έγινε μεγάλη όταν ανάμεσα σ’ αυτούς, τον πλησίασε και μια
τυφλή κοπέλα, την οποία οδηγούσαν κάποιοι άλλοι. Την κοπέλα αυτή την ήξεραν για
πολλή φτωχή. Οπότε σε όλους η απορία ήταν έκδηλη. Πώς ήταν δυνατό η
συγκεκριμένη κοπέλα να βοηθήσει;
-
Παιδί μου, της λέει ο παπάς, δεν μπορώ να πάρω από σένα αυτά που μου δίνεις. Τα
μισά και πάλι πολλά είναι.
-
Να δεχτείτε γέροντά μου, σας παρακαλώ, επέμεινε η νεαρή! Πλέκω ρούχα και
κερδίζω αρκετά χρήματα. Αυτά τα χρήματα δε θα
μου λείψουν γιατί είναι η
οικονομία μου από το φως που δεν ανάβω στο
σπίτι μου.
Όσοι άκουσαν τα λόγια του κοριτσιού
έμειναν άφωνοι και το θαύμασαν.
Ο ιερέας τότε φώναξε:
-
Να, πιστοί μου, γιατί είπε ο Κύριος ότι
η βασιλεία των ουρανών ανήκει στους
φτωχούς.
Μαζί τους στη θεία λειτουργία ήταν
και ένας δημοσιογράφος, ο οποίος την επόμενη μέρα το έγραψε στην εφημερίδα που
δούλευε. Το περιστατικό έκανε εντύπωσε και σ’ άλλες εφημερίδες οι οποίες το
δημοσίευσαν. Και έτσι η τυφλή της ιστορίας μας έγινε πολύ γνωστή και το
παράδειγμα της – ως προς την προσφορά της - το ακολούθησαν πολλοί χριστιανοί.
Η καλοσύνη της έγινε διάσημη. Πολλοί άνθρωποι
πήγαιναν να την επισκεφτούν και να τη γνωρίσουν. Μετά τη γνωριμία αγόραζαν και
κανένα πλεκτό οπότε τα χρήματα δεν της έλειψαν από τότε.
Ιστορίες
από τον Κόσμο
Διασκευή
Χρήστος Αθ. Φυλαχτός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου