Η ΠΟΝΗΡΗ ΚΑΛΙΑΚΟΥΔΑ

 

Πριν πολλά χρόνια, όταν οι άνθρωποι πίστευαν σε πολλούς θεούς, τα πουλιά παρουσιάστηκαν στον αρχηγό των θεών το Δία και τον παρακάλεσαν να τους δώσει έναν βασιλιά.

            Ο Δίας τότε όρισε μια μέρα να παρουσιαστούν όλα τα πουλιά μπροστά στο θρόνο του και όποιο ήταν το ωραιότερο θα το διόριζε βασιλιά των πουλιών. Το μήνυμα αυτό του Δία αναστάτωσε τα πουλιά. Έτρεξαν όλα στην ακροποταμιά και άρχισαν να λούζονται, να γυαλίζουν τα φτερά τους και να ετοιμάζονται για τη μεγάλη μέρα.

            Μαζί με τ’ άλλα πουλιά πήγε και η καλιακούδα. Γρήγορα όμως κατάλαβε ότι με τα άσχημα φτερά της δε θα είχε ποτέ την τύχη να τη διαλέξει ο Δίας για βασιλιά. Τι έκανε λοιπόν η πονηρή η καλιακούδα; Κάθισε και περίμενε ώσπου να φύγουν όλα τα άλλα πουλιά και ύστερα μάζεψε όσα φτερά είχαν πέσει απ’ αυτά και τα κόλλησε γύρω – γύρω στο κορμί της και έγινε παρδαλή και αγνώριστη.

            Ήρθε η ώρα και παρουσιάστηκαν όλα τα πουλιά μπροστά στο Δία. Όλα ήταν καθαρά και ωραία, όμως ο Δίας μαγεύτηκε με την παράξενη ομορφιά της καλιακούδας. Τη στιγμή όμως που ήταν έτοιμος να τη διαλέξει για βασιλιά τους, πέφτουν τα άλλα πουλιά απάνω της και της ξεκολλάνε ένα – ένα τα δανεικά φτερά. Σαν φάνηκε η καλιακούδα όπως ήταν πραγματικά, ο Δίας της είπε αυστηρά:

- Φύγε από μπρος μου και μάθε ότι δεν πρέπει πια να ξαναστολιστείς με ξένα φτερά γιατί αργά ή γρήγορα η ψευτιά θα μαθευτεί! Φύγε και μην ξαναφανείς μπροστά μου!

                                                                        Από Μέρα σε Μέρα

                                                                         Λήδα Κροντηρά