Ο τσιοπάνης γερο- Βασίλης

Το διάστημα των γιορτών του Πάσχα έχω ελεύθερο χρόνο. Έτσι μπορώ να διαβάζω, να ψάχνω ξεχασμένα βιβλία σε παλιές βιβλιοθήκες και να συνομιλώ με γέρους συγχωριανούς μου που κουβαλούν εμπειρίες μοναδικές που εμείς ποτέ δε θα τις αγγίξουμε.

          Κάπως έτσι προέκυψε και το παρακάτω κείμενο που θα διαβάσετε.

          Πριν κάμποσα χρόνια οι κτηνοτρόφοι δεν είχαν τη δυνατότητα ούτε τα μεταφορικά μέσα να επισκέπτονται το χωριό και το σπίτι τους ούτε είχαν χρήματα για να πληρώνουν βοηθούς ή βοσκούς. Έτσι ήταν αναγκασμένοι να μένουν αρκετές μέρες και νύχτες μακριά από τα σπίτια τους.

          Ο γερο-Βασίλης ήταν τσιοπάνης με δικό του κοπάδι, αρκετά μεγάλο. Στο χωριό δεν τον ήξεραν καλά- καλά γιατί ερχόταν μια φορά το μήνα για ν’αλλάξει ρούχα, νύχτα, τότε που κοιμόταν τα κατσίκια και μετά επέστρεφε πάλι στο μαντρί.

          Κάπως έτσι περνούσε η ζωή του. Μέσα σ’ αυτούς τους διαφορετικούς ρυθμούς ζωής απέκτησε ένα γιο το Δημητρό, τον οποίο προόριζε για αντικαταστάτη του όταν θα πέθαινε . Η γυναίκα του η δόλια  η  Χαμαϊδή είχε σαν έγνοια να ετοιμάζει το φαϊ, να συγυρίζει το σπίτι, να κάνει τυρί και κάπου- κάπου (μια φορά το μήνα ή το πολύ δύο) να γίνεται γυναίκα. 

          Τα χρόνια πέρασαν ώσπου η άμοιρη η Χαμαϊδή πέθανε. Το νέο μαθεύτηκε σ’ όλο το χωριό ώσπου το έμαθε και ο γερο- Βασίλης. Άρχισε να κλαίει και να οδύρεται ο γέρος για τα χαμένα χρόνια, αλλά και για τη γυναίκα του που πέθανε. Το έμαθε ο γιος του για την αντίδραση του πατέρα του και έστειλε ευθύς αντικαταστάτη για να δώσει ο πατέρας τον τελευταίο ασπασμό στη μάνα του. Μόλις πήγε ο αντικαταστάτης του εκεί αρνήθηκε να φύγει και του είπε να μεταφέρει το εξής μήνυμα: « Πάτι, θαψ’τι την ,γω δεν τσακίζου του φτιρό ν’ αφήκου τα πρόβατα σι ξένα χέρια. Ταχειά π’ θα ερτ’ι Δημητριός μ’ θα έρτου κι ‘γω να κλάψου στ’ γούρνατ’ ς». Και έτσι ο μπάρμπα- Βασίλης έμεινε στην ιστορία: « Δεν τσακίζω ιγώ του φτιρό».

          Την παραπάνω ιστορία μου τη διηγήθηκε η θεία μου η Αντιγόνη Μαλανδρή . Υπάρχει όμως και καταγεγραμμένη- με άλλη γραφή και γλώσσα- στα χρονικά της Χαλκιδικής, στο τεύχος 8. Από όπου και να τη διαβάσετε η ουσία είναι η πλούσια πολιτιστική παράδοση που κουβαλάμε. Αρκεί αυτήν την παράδοση να την αξιοποιήσουμε όσο μπορούμε καλύτερα. Ειδικά σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε...

                                                                                 

                                                                                 Χρήστος  Α. Φυλαχτός